Je cameralampje wordt blauw, je gezicht verschijnt, en ineens sta je “aan”.
Je strijkt je haar glad in het kleine previewvenster, kantelt het scherm, glimlacht net iets breder dan je je voelt. Het gesprek duurt zeven minuten. Je praat over een project, een kalender, een datum. Er gebeurt niets dramatisch. Je klikt op “Vergadering verlaten”.
En dan komt het binnen.
Je schouders zakken, je kaak voelt strak, je brein wordt mistig alsof iemand het licht in je hoofd dimt. Je hebt geen marathon gelopen. Je bent niet eens opgestaan. Maar je voelt je vreemd leeg, alsof de ruimte net je energie heeft gestolen.
Je kijkt op de klok en denkt: “Waarom ben ik zó moe van iets dat zo klein is?”
Het antwoord gaat minder over de duur van het gesprek dan over wat je brein in die minuten móét doen. En er is een ritueel van drie minuten dat je die energie kan teruggeven.
Waarom zelfs korte videogesprekken je leegtrekken
Een videogesprek perst een volledige sociale interactie samen in een klein rechthoekje.
Je brein scant gezichten, leest micro-expressies, checkt de achtergrond, leest de chat, en monitort je eigen beeld. Het is alsof je rijdt in druk verkeer waar elke auto twee centimeter van je bumper zit. Bij een kort gesprek krijgt je zenuwstelsel geen tijd om in een ritme te komen.
Je staat de hele tijd “aan”.
Die permanente mini-performance is precies wat je mentale batterij leegbrandt, zelfs als je nauwelijks iets hebt gezegd.
Denk aan een snelle dagelijkse stand-up. Tien mensen. Eén agenda. Vijftien minuten ingepland, maar jouw bijdrage duurt misschien negentig seconden.
Objectief gezien is het niets. En toch: je sluit het tabblad en je bent tegelijk opgejaagd én moe. Je hartslag is iets hoger. Je ogen voelen warm. Je krijgt ineens zin om te scrollen of koffie te halen.
Een manager die ik interviewde, hield haar vermoeidheid een week lang bij. De kortste calls maakten haar het meest prikkelbaar en uitgeput. Niet de grote workshops van twee uur, maar de vijf minuten “Kun je even snel aansluiten?”-pings. Die micro-calls sloegen telkens gaten in haar focus, 20–30 minuten lang. Vijf calls per dag, en de rekensom wordt bruut.
De reden is simpel: je brein behandelt elk videogesprek als een sociaal beladen gebeurtenis.
Je kijkt niet alleen naar anderen, maar ook naar jezelf, wat een subtiele lus van zelfbeoordeling creëert. Door lag en mute-knoppen loop je net niet synchroon met natuurlijke conversatie, dus je brein werkt harder om de gaten op te vullen. En er is ook een mismatch tussen lichaam en geest: je ogen en oren staan in “vergadermodus”, maar je lichaam zit stil, vastgeklemd in een stoel, voor een scherm.
Die disconnect stuurt een laaggradig stresssignaal. Korte calls duren niet lang genoeg om te adapteren, dus je zenuwstelsel blijft in een half-vecht, half-performance-stand. Als je ophangt, voelt de daling in prikkels als een crash.
Het herstelritueel van drie minuten dat écht werkt
Hier is het simpele ritueel: drie minuten, drie stappen, geen wellness-hype.
Stap één: haal je ogen 60 seconden weg van alle rechthoeken. Kijk uit een raam, naar een muur, naar eender wat dat niet gloeit. Laat je blik zacht worden en een beetje onscherp.
Stap twee: ga 60 seconden staan en schud je lichaam los. Rol je schouders, ontspan je kaak, zwaai met je armen. Je vertelt je zenuwstelsel letterlijk: “De performance is gedaan.”
Stap drie: adem 60 seconden laag en traag. In door je neus tot vier tellen, uit door je mond tot zes. Telkens een langere uitademing. Dat is de schakel die je uit de scherm-alertmodus haalt.
De meeste mensen klappen de laptop dicht en duiken meteen in mail of een ander tabblad. Het brein krijgt nooit het signaal dat de interactie voorbij is.
Dus blijft de stresschemie zachtjes doorzoemen op de achtergrond. Cortisol blijft een beetje verhoogd, je spieren blijven een beetje gespannen, je focus blijft een beetje wazig. Over een dag wordt dat “beetje” heel veel.
Daarom werkt het ritueel: het maakt een duidelijke grens tussen “ik word bekeken” en “ik zit weer in mijn eigen hoofd”. En ja, je gaat in de verleiding komen om het over te slaan als je het druk hebt. Eerlijk: niemand doet dit élke dag perfect. Maar het na zelfs twee calls op vijf doen, kan de vermoeidheid die je tegen late namiddag voelt al flink verminderen.
We spraken met een remote worker die dit ritueel een week probeerde: “Ik dacht dat drie minuten nutteloos waren. Tegen dag drie merkte ik dat ik tussen calls niet meer aan het doemscrollen was. Mijn brein voelde echt… stiller.”
- Stap 1 – Blik-reset (60 seconden)
Draai weg van het scherm. Kijk naar een punt in de verte, dan naar iets dichterbij. Laat je ogen rondwandelen zonder te hard te focussen. - Stap 2 – Lichaams-reset (60 seconden)
Sta recht. Rol je nek zachtjes, haal je schouders op en laat ze vallen, schud je handen los, rek je borstkas open. - Stap 3 – Adem-reset (60 seconden)
Adem in door je neus tot vier tellen, adem uit door je mond tot zes. Herhaal 8–10 keer en merk hoe je borst en buik zakken bij de uitademing.
Het klinkt bijna té simpel, maar je fysiologie heeft geen ingewikkeld nodig om te kalmeren.
Anders kijken naar hoe je op het scherm verschijnt
Eens je merkt hoe leeg zelfs mini-calls je achterlaten, kun je het moeilijk nog níét zien.
Je beseft dat je dag niet gewoon “druk” is; hij wordt in tientallen kleine performances gehakt, zonder emotionele uitgangen. Die reset van drie minuten is één manier om die stukken weer aan elkaar te naaien.
Misschien ga je ook in vraag stellen welke calls echt video nodig hebben. Kan die update niet in een spraakbericht, een korte mail of een chatbericht? Kun je bij sommige meetings camera-uit meedoen zonder schuldgevoel, of op z’n minst zonder je telkens te verontschuldigen?
Er zit een stille kracht in je schermleven ontwerpen rond herstel in plaats van uithouding.
Misschien blokkeer je vijf minuten tussen meetings in plaats van ze naadloos tegen elkaar te stapelen. Misschien doe je één wandelcall per dag. Misschien zet je je camera alleen aan wanneer je actief spreekt of wanneer menselijk contact echt telt.
Op papier lijken die kleine aanpassingen niet veel. Op een dinsdag om 16:30 voelen ze als weer kunnen ademen. Je brein heeft geen andere job nodig. Het heeft minder micro-performances nodig en betere uitgangen uit de performances die blijven.
| Kernpunt | Detail | Waarde voor de lezer |
|---|---|---|
| Videocalls zijn “micro-performances” | Zelfs korte calls triggeren intense sociale monitoring en zelfbewustzijn | Helpt begrijpen waarom korte meetings je toch uitgeput achterlaten |
| Drie-minutenritueel | Blik-reset, lichaams-reset, adem-reset na elke call | Geeft een eenvoudige, haalbare manier om snel mentale energie te herstellen |
| Herontwerp je dag | Stel in vraag welke calls video nodig hebben en plan mini-pauzes ertussen | Geeft je meer controle over je agenda en vermindert cumulatieve vermoeidheid |
FAQ:
- Waarom voel ik me moeier na een korte videocall dan na een lang telefoongesprek?
Video voegt zelfbeeld, gezichtsmonitoring, lag en achtergrondscanning toe. Je brein verwerkt veel meer visuele en sociale data dan bij een simpele voice call, waardoor zelfs korte sessies zwaarder zijn.- Moet ik altijd mijn camera uitzetten om vermoeidheid te vermijden?
Niet altijd. Camera-aan helpt bij verbinding in belangrijke gesprekken. Een goed compromis: camera-uit voor routine-updates en camera-aan voor relatieopbouw of complexe discussies.- Hoe vaak moet ik het drie-minutenritueel doen?
Idealiter na elk gesprek, maar zelfs na twee of drie belangrijke calls per dag voel je verschil. Consistentie is belangrijker dan perfectie.- Wat als ik in een open kantoor werk en niet kan rechtstaan en losschudden?
Pas het stilletjes aan: laat je ogen rusten op een punt in de verte, rol subtiel je schouders, en doe het 4–6-adempatroon aan je bureau. Het principe blijft hetzelfde.- Kan dit ritueel ook helpen bij algemene schermvermoeidheid, niet alleen bij videocalls?
Ja. De combinatie van blik, beweging en adem werkt ook na diep focuswerk, lange mails of social media. Je brein heeft gewoon die kleine afritten nodig.
Reacties
Nog geen reacties. Wees de eerste!
Laat een reactie achter